Glancy in de Libelle

Toen ik een oproep zag in RUM (Roept U Maar), een groep op facebook, voelde ik me direct aangesproken.
Ze zochten vrouwen die ooit een brief hebben geschreven maar die nooit hebben verstuurd.
De tranen sprongen direct in mijn ogen want ik moest denken aan de brief die ik aan mijn vader heb geschreven.

Ik heb een foto van het artikel gemaakt maar omdat ik denk dat het niet heel goed leesbaar is kun je de gehele tekst hieronder lezen.

PS; klein detail dat ze mijn naam verkeerd hebben geschreven in de Libelle zelf, ik heet blijkbaar Glacy, haha blijft een moeilijke naam 😉

Glancy in Libelle

De brief die ik nooit verstuurde…

Aan mijn overleden vader

Glancy (42): “Ik begon mijn brief met: ‘Lieve papa.’ Het voelde alsof ik het laatste gesprek met hem aanging. Mijn vader was al zeven jaar dood, maar er waren nog zoveel dingen niet gezegd, zoveel dingen niet uitgelegd. Ik was niet klaar met mijn vader, en door hem een brief te schrijven hoopte ik mijn verleden met hem los te kunnen laten en hem te kunnen vergeven. Want vergeven is helen, alleen als ik dat zou kunnen zou ik echt verder kunnen met mijn leven.

Het werd een brief van zes A-4’tjes. Ik vertelde hem wat me allemaal zo’n pijn had gedaan. Ik kan me bijvoorbeeld niet herinneren dat mijn vader ooit heeft gezegd dat hij trots op me was. Als ik met tennis met zes-vier won, had ik moeten winnen met zes-nul. Een zeven op school, had een negen kunnen zijn. Ik denk dat mijn vader het leven zwaar vond. Hij was streng voor zichzelf, en daarmee ook voor ons. Hij heeft niet de kracht gehad om zijn eigen verleden te verwerken, waardoor hij teveel dronk. Hij oordeelde snel en alles was de schuld van anderen. Als ik thuiskwam was het altijd afwachten in welke staat ik hem aantrof. Het zorgde ervoor dat ik extreem onzeker werd. Een pleaser; als mensen me maar aardig vonden was het goed. Mijn vader wilde dat ik iets met toerisme ging doen, dus deed ik dat. Het plaatje aan de buitenkant was voor hem belangrijk, dus droeg ik jarenlang merkkleding en hakken, precies zoals het volgens hem hoorde. Ik was een kameleon, paste mijn gedrag aan aan mijn omgeving. Ik kreeg een relatie, maar omdat ik gewend was dat mijn vader de beslissingen nam, bleef ik dat meisje dat zelf niets durfde te zeggen. Tot ik een dochter kreeg en dacht: dit voorbeeld wil ik mijn kind niet meegeven, ik moet veranderen. Het moment dat ik mijn vader vertelde dat ik zwanger was, was opnieuw een harde confrontatie. Ik hoopte dat hij het fantastisch zou vinden, maar zijn reactie was heel lelijk– ik durf niet eens te vertellen wat hij zei.

Ik heb alle hulptroepen ingeschakeld die je kunt bedenken. Ik begon met gesprekken met psychologen, en deed daarna EMDR en De reis naar binnen van de Methode Matheij. Vooral deze laatste twee therapievormen hebben veel voor me betekend: stukje voor stukje kwam ik weer in contact met wie ik zelf ben. Ik begon een eigen bedrijf en kreeg daarbij hulp van een coach. Hij vroeg of ik mijn vader ooit had kunnen vergeven en raadde me aan om hem alsnog een brief te schrijven.

Het schrijven van de brief is heel helend voor me geweest. Ik wil niet boos door het leven blijven gaan en heb besloten mijn vader te vergeven. Dat schreef ik hem ook: dat ik hem een ander leven had gegund, en dat het geen zin had om vragen te blijven stellen en boos te blijven. Het voelde als een verlossing. Na het schrijven van de brief was het echt klaar. Uiteindelijk heb ik hem ritueel verbrand om het helemaal af te sluiten.

Ik sta nu heel anders is het leven. Liefdevoller. Als je in harmonie leeft met je omgeving, ben je ook meer in harmonie met jezelf. Een pleaser ben ik niet meer, ik ben juist heel direct geworden. Ik wil me niet meer anders voordoen dan hoe ik me voel, dat heb ik lang genoeg gedaan.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *